Русская Историческая Библиотека издаваемая археографическою коммисиею. Том 31

Русская Историческая Библиотека издаваемая археографическою коммисиею. Т.31. Сочинения Князя Курбскаго, Том Первый. — СПб., 1914

Содержание

Переписка князя Курбскаго съ царемъ Іоанномъ Грознымъ и Исторія о великомъ князѣ Московскомъ

I. Эпистолія первая князя А. Курбскаго къ царю и великому князю Московскому

II. Посланіе царя Іоанна Васильевича къ князю Андрею Курбскому. Редакція I и II

III. Краткое отвѣщаніе князя Андрея Курбскаго на зѣло широкую эпистолію великаго князя Московского

IV. Такова грамота послана отъ государя изъ Володимерца же ко князю Андрѣю къ Курбскому со княземъ Александромъ Полубенскимъ

V. На вторую епистолію отвѣщаніи цареви Московскому убогаго Андрея Курбского, князя Ковельского

VI. Исторія о великомъ князѣ Московскомъ

Письма князя Курбскаго къ разнымъ лицамъ и Исторія о осъмомъ соборѣ

VII. Курбскаго въ Печерской монастырь

VIII. Ивану многоученному отвѣтъ о правой вѣріи

IX. Посланіе князя Андрѣя Курбскаго о ложныхъ писаніи, иже обрѣтаются межъ божественныхъ писаніи, въ Печерской монастырь нѣкоему старцу

X. Посланіе къ старцу Васьяну

XI. Посланіе къ старцу Васьяну

XII. Листъ Андрѣя Ярославского до Костянтина Острозского, противъ варвара неякого, мнящегося быти мудра, еже по хулилъ словеса новопреложенные Іоанна Златаустаго

XII. Листъ князя Андрѣя Курбскаго до Марка, ученика Артемія

XIV. Листъ Андрѣя Курбского до Кузьмы Мамонича

XV. До Кузьмы Мамонича листъ 2

XVI. Отвѣтъ восточныхъ или щитъ церкви правовѣрной

XVII. Епистоліа ко Кодіяну Чапличю Андрѣя Ярославъского

XVIII. Листъ Андрѣя Ярославского до пана Ѳедора Бокѣя Печихвостского

XIX. Листъ вторыя Андрѣя Ярославского до Ѳедора Бокѣя

XX. Листъ князя Андрѣя Курбского до княгини Ивановое Черторыжское

XXI. Цедула писана до пана Остаѳія Троцкаго

XXII. Цыдула Андрѣя Курбского до пана Древинского писана

XXIII. Листъ Андрѣя Ярославского до князя Костянтина воеводы Кіевского

XXIV. Цыдула князя Андрѣя Курбскаго до князя воеводы Кіевского

XXV. Посланеицо краткое къ Семену Седларю, мещанину Львовскому, мужу честному, о духовныхъ вещахъ вопрошающему

XXVI. Исторія о осьмомъ соборѣ

ПРИЛОЖЕНІЯ

Указатель

Словарь

Опечатки

OCR
ПОСЛАНІЕ ЦАРЯ ІОАННА ВАСИЛЬЕВИЧА 77 благія ангелы на веселіе воздвижетъ, и благъ есть не о благодарныхъ, и
возсіяваетъ солнечныя луча на лукавыя и благія, и самую 1 душу свою по¬
лагаетъ за отбѣгающихъ· Ты же, яко писмена твоя являютъ, и пришед¬
шаго къ священнику, яко же реклъ2 еси, нечестива и грѣшна, не вѣмъ
5 како на себе воставъ отринулъ еси; та жъ ово убо моляшеся исповѣдаше
ко врачеванію3* злыхъ пріити; ты же не ужасеся, но и благому священ¬
нику свирѣпствомъ4 досадилъ еси, помшованна быти кающагося и нече- Όζίας έποίει, θυμιών τώ θεώ; Τί δέ ό Σαούλ θύων; Τί δε οί τυραννικοί δαίμονες, αληθώς θεολο-
γοΰντες τον Ίησοΰν; Άλλ’ έκκήρυντος τη θεολογία πας ό άλλοτριοεπίσκοπος, και έκαστος εν τη
τάξει τής λειτουργίας αΰτοΰ εσται, και μόνος ό άρχιερεύς εις τά "Αγια των άγιων είσελεύσεται, και
άπαξ του ένιαυτοΰ, και τοΰτο έν πάση τή κατά νόμον ίερσρχική καθαρότητι. Και οί ίερεΐς περι-
στέλλουσι τά "Αγια, και οί λευίται ού μή άγονται τών αγίων, ΐνα μή άπαθάνωσι. Και ώργίσθη
θυμψ Κύριος επί τή προπέτεια Όζία, και Μαριάμ λεπροΰται, τώ νομοθέτη θεσμοθετεΐν έγχειρή-
σασα* και έπι τους Σκευά υιούς έφήλατο τά δαιμόνια, και, Ούκάπέστελλον αυτούς, έφη,
και α ύ со ι έ τ ρ ε χ ο ν, και Ούκ έλάλουν πρός αυτούς, και αύτοί προεφήτευον,
και, Ό ασεβής, ό θύων μοι μόσχον, ώς ό άποκτείνων κύνα. Και άπλώς είπεΐν,
ανέχεται τών παρανόμων ή παντελής τοΰ Θεού δικαιοσύνη* λεγόντων δέ αυτών, Έπι τώ όνόματί
σου δυνάμεις πολλάς έποιήσαμεν, και, Ούκ о ι δ α ύ μ ά ς> αποκρίνεται, πορεύεσθε
απ’ έμοΰ πάντες οί έργάται τής ανομίας. "Ωστε ού θεμιτόν, ώς τά ιερά λόγιά φησιν,
ούδέ τά δίκαια μή κατ’ αξίαν όιώκειν. Πρόσεχειν δέ έκαστον έαυτώ χρή, καί μή τά υψηλότερα καί βαθύτερα έννοεΐν, διανοεΐσθαι δέ
μόνα τά κατ’ αξίαν αύτώ προστεταγμένα. Τί ούν, φής, ού χρή τούς ιερέας άσεβοΰντας, ή άλλο τι τών άτοπων έξελεγχομένους, εύθύνεσ-
θαι, μόνοις δέ έξεσται τοΐς καυχωμένοις έν νόμω διά τής παραβάσεως τοΰ νόμου τον Θεόν άτιμάζειν;
καί πώς οί ίερεΐς έκφάντορές είσι τοΰ Θεοΰ; πώς γάρ έξαγγελοΰσι τώ λαώ τάς θείας άρετάς, ούκ
έγνωκότες αύτών τήν δύναμιν; ή πώς φωτιοΰσιν οί έσκοτισμένοι; πώς δέ τοΰ θείου μεταδώσουσι Πνεύ¬
ματος, ούτε εί έστι Πνεύμα άγιον έ'ξει καί αλήθεια πεπιστευκότες; Έγώ δέ άπολογήσομαί σοι πρός
ταυτα* καί γάρ ούκ εχθρός ό Δημόφιλος, ούδέ άνέξομαί σε πλεονεκτηθηναι τώ Σατανά* καί γάρ έκα¬
στη τών περί Θεόν διακόσμησις θεοειδεστέρα τής μάλλον άφεστηκυίας έστί* καί φωτεινότερα άμα καί
φωτιστικώτερα τά μάλλον τώ άληθεΐ φοτί πλησιαίτερα. Καί μή τοπικώς έκλάβοις, άλλα κατά τήν
θεοδόχον έπιτηδειότητα, τόν πλησιασμόν. Εί τοίνυν ή τών ιερέων διακόσμησις έστιν ή φωτιστική,
παντελώς άποπέπτωκε τής ιερατικής τάξεως καί δυνάμεως ό μή φωτιστικός* ή πού γε μάλλον ό αφώ¬
τιστος. Καί τολμηρός έμοιγε δοκεΐ τοΐς τε ίερατικοΐς 6 τοιοΰτος έγχειρών, καί ού δέδοικειν ούδέ αίσ-
χύνεται τά θεΐα παρά τήν αξίαν διώκων, καί οίόμενος Θεόν άγνοεΐν, άπερ αύτός έαυτώ συνέγνωκε,
καί άπαταν νομίζει τον ψευδωνόμως ύπ’αύτοΰ Πατέρα καλούμενον, καί τολμά τάς έναγεΐς αύτοΰ δυσ-
φημίας (ού γάρ εΐποιμι προσευχάς) έπι τά θεΐα σύμβολα χριστοειδώς έπιλέγειν. Ούκ έστιν ούτος
ίερεύς, ούκ έστιν, αλλά δυσμενής, δόλιος, έμπαίκτης εαυτού, καί λύκος έπι τόν θειον λαόν τώ κωδίω
καθωπλισμένος. ΤΑλλ’ ού Δημοφίλω ταυτα θεμιτόν εύθύνειν. Εί γάρ ή θεολογία δικαίως τά δίκαια κελεύει μετα-
διώκειν (δίκαια δέ έστι μεταδιώκειν, όταν άπονέμειν έθέλοι τις έκάστω τά κατ' άξιαν) δικαίως τοΰτο
πάσι μεταδιωκτέον, ού παρά τήν εαυτών αξίαν ή τάξιν έπεί καί άγγέλοις δίκαιον άπονέμεσθαι τά
κατ’ αξίαν, και άφορίζεσθαι, πλήν ού πρός ημών, ώ Δημόφιλε, δί αύτών δέ ήμΐν έκ Θεοΰ, καί αύτοΐς
διά τών έτι προύχόντων αγγέλων. Καί άπλώς είπεΐν, έν πάσι τοΐς ούσι δία τών πρώτων τοΐς δευτέ-
ροις άπονέμεται τά κατ’ αξίαν ύπό τής πάντων εύτάκτου καί δικαιοτάτης προνοίας* οί μέν ούν καί
άλλων έπάρχειν ύπό Θεοΰ ταχθέντες άπονείμωσι μεθ' εαυτούς καί τοΐς ύπηκόοις τά κατ’ αξίαν. Δημό¬
φιλος δέ λόγω καί θύμω, καί επιθυμία τά κατ’ αξίαν άφοριζέτω, καί μή άδικείτω τήν εαυτού τάξιν,
άλλ' έπαρχέτω τών ύφειμένων ό ύπερκείμενος λόγος. 1 Тл. А. восіяваетъ солнечный свѣтъ на лукавые и благія н на самую. * П.
реклю. * Тл. ко увраченію. 4 Тл. А. со свирѣпствомъ. Библиотека "Руниверс1